بخش های ملی بیش از یک نقشه جغرافیایی ، ابزار اساسی حاکمیت و توسعه ملی است. اما آیا استانهای فعلی ایران که بیشتر در دهه های گذشته شکل گرفته اند و بر اساس الزامات آن زمان ، می توانند با توجه به مجتمع و چند ضلعی از عصر جدید روبرو شوند؟
Diquako عزیز– جمعیت ، مهاجرت ، فناوری ، انرژی و بحران های اقلیمی امروزه تغییرات اساسی را تغییر داده است. برخی از استان ها با کلانشهرهایی روبرو هستند که به تنهایی چندین استان دارند ، در حالی که بسیاری از مناطق مرزی و کم درآمد هنوز از توسعه متعادل محروم هستند. این شکاف ها چالش های مدیریتی و نابرابری اجتماعی را تشدید می کند.
ترمیم استانها می تواند یک پاسخ هوشمندانه باشد. معیارهایی از قبیل ظرفیت های اقتصادی ، همگن اجتماعی و فرهنگی ، اوراق حمل و نقل و ارتباطی ، دسترسی به منابع حیاتی و ملاحظات امنیتی باید اساس این تفریح باشد. استانهای پرجمعیت باید تقسیم و تعریف شوند و استان های کوچک یا همگرا در واحدهای بزرگتر و منسجم تر مدیریت شوند تا کارآیی و عدالت توسعه را افزایش دهند.
تنظیم مجدد صرفاً یک مرز جغرافیایی نیست. این یک پروژه ملی با رویکرد پایدار و رویکرد عدالت است. فرصتی برای شروع مجدد قدرت ، سرمایه گذاری هدفمند در مناطق کمتر توسعه یافته و کاهش غلظت غیر ضروری در چندین کلانشهر. اگر این روند از مشارکت نخبگان ، متخصصان و جامعه محلی عبور کند ، اعتماد عمومی تقویت می شود و حاکمیت سرزمینی به سطح هوشمندانه ای ارتقا می یابد.
برای ایران امروز ، بازآرایی استان ها یک انتخاب سیاسی کوتاه مدت نیست ، بلکه یک روش استراتژیک برای توسعه متعادل و حاکمیت هوشمند است که می تواند چندین دهه کشور را آماده کند.
منبع : پایگاه خبری aftabnews
